Zapiski z podróży. Kyrgystan 2009

Khan Tengri Part 1 from czapkins on Vimeo.

i częśc druga

Khan Tengri Part 2 from czapkins on Vimeo.

15.07.09
Powoli po szynach ruszyła maszyna. Salewa Khan Tengri 2009. Witaj wielka przygodo. Ogarniam resztki, baterie , zaplniczki , drobiazgi. Wieczorkiem spotykam sie z rodziną, w starym miejscu pod altaną. Jest lekkie podekscytowanie, ale jest teź jakiś taki wewnetrzny spokój. Lubie to uczucie, daje mi więcej pewności. Niesamowita radość że wreszcie ruszam, po tak skrupulatnych przygotowaniach.
16.07.09 Smutno żegnać żonę i synka. Boją się, martwią, widzę to choć Joasia nie daje po sobie poznać. Ale stało się, po małm porannym zamieszaniu oraz haotycznej odprawie bagaźowej, dotarłem do Moskwy, nie placąc przy tm za nadbagaż. 20-ścia godzin oczekiwania I jutro lecę do Byszkeku.
17.07.09 4.30 am . Podloga na Sheremietiewo 2 nie należy do konfortowych. Pobódka przed świtem, czas penetrować teren w celu poszukiwania właściwego terminalu.

18.07.09 Poprzedniego dnia dotarlem do Byshkeku. Pierwsze
Wrażenia dość przygnebiające. Ogółem haos, azjatycki kołowrot, ale fajowsko. Taxi z lotniska i oczywiście- próba wyrwania ze mnie ile się da. Po jakiejś chwili krążenia po mieście wraz z taryfiarzem udaje nam się dotrzeć do biura Tien Shan Travel ( mieli moje pozwolenia). Niestety było niecznne . Natomiast stróź Michaił , sympatyczny dziadziuś pozwolił mi spać na terenie, w takim pustostanie. Noc ciężka głóśna I obfitość komarów . Ranek piękny, a i dzień zapowiada się upalnie. Jeszcze dziś zamieżam dotrzeć do Karakol marszrutką.
20.07.09 Super marszrutka dojechalem do Karakol 300 somów.
W Karakol wbilem się na bazar, gdzie kupiłem co trzeba było. Potem taxi, rozgruchotane ziguli 1977 rok, podjechałem pod adres który otrzymałem w Byshkeku. I okazało się że wylądowałem w blokowisku, strasznym jak sam diabeł. Okazało się że tu mieszka matka Władimira szefa agencji przez którą załatwiałem pozwolenia. Matka Wladka gosci w swoim mieszkaniu jak się da więc zostałem, każdy orze jak może , a w Kirgizji życie nie rozpieszcza. W pokoju obok umierająca babinka. Zwaliłem graty I nim sie obejźałem juź brałem udział w rodzinnej imprezie. O poranku szybka akcja I juz siedzę w Uazie jadącym do Maida Adyr.
. Pierwsza cena 125 euro szybko spada na 20. Droga piękna przez góry. Na pace czterech Austriaków. Po czterech godzinach w uazie dotarliśmy do Maida Adyr. Szybko dogadałem się z Piotrem Iwanowiczem, przepakowałem bagaż I za 50euraczy nadałem część helikopterem do bazy pod Khanem. Spotkałem tu Czechów I zmyłem sie w drogę, ku zdumieniu Austiaków. Co miałem tam siedzieć jak jeszcze dużo było dnia. Idę, lecz po 200 metrach urywa mi się klamra biodrowa Arkteryx załamka, ale coś tam podrzeźbiłem i jakoś daje radę. Szedłem około 8 km moze wiecej, gdy nagle zjwił sie Uaz tabletka. Podrzucili mnie kawałek do ośrodka który prowadzą pare kilometrów dalej. Przenocowałem tam za free choć normalnie kasują 3 euro za rozstawienie namiotu co uważam nie jest tanio. Jutro harówka. Życie jest piękne , znowu , i kolorowe, choć moreny są czrnobiałe.

21.07.09 Niesamowity poranek , 7.00 rano , pakowanie , pare zdjęć super campu i już chciałem iść, kiedy przyszło do mnie dwóch Kyrgyzów, młody i pijak stary. Zaproponowali , żebym pojechał z nimi konno do ich jurty, która leży 7,5 km dalej w strone czola lodowca. Skazałem szto diengów nieto u mienia, a on na to, że on nie chaciu , a przyznam że nie jest to normalne zachowanie kyrgyza. Super mknąć konno przez tę piękną równine, pomiędzy wielkimi pięknymi górami. Potem biłem z buta, w ostrym słońcu 30stopni minimum. Dobiłem do grzbietu lodowca, no i zaczęło się długo oczekiwane piekło. Morena męcząca, brudna , syfiasta, ochydna i jakże niesamowita piękna surowa. Tego dnia zrobiłem 23 km. Wydawało mi się że widzę Khana , ale to pewnie co innego, tak czy inaczej robi inpanujące wrażenie. Potem zauważyłem, że z pln. Idą straszne chmóry, zogniskowane gdzieś na wysokości 5000 metrów szły prost na owego domniemanego Khana. Trzydzieści minut póżniej ogarneły już całą góre. Pomyślałem sobie o dziewcyznach z Hi mountain. Trzy dni temu trojka dziewczyn z Polski dotarła do base camp pod Khanem, dziś być może bedą już na przełęczy. Jeśli tak jest faktycznie to maja teraz mały hard core. Ja jesytem w tej chwil na wysokości 3150 mnpm, wiatr zmienił się na zachodni, jak w kołowrocie. Też mną trochę poszarpało, ale tak przyjemnie. Tęsknie za siemią mają.

22.07.09 Do bazy zostało 17km, to bodaj trzeci dzień na lodowcu, daje mi trochę popalić, szukam co rusz najlepszej dla mnie drogi. Rzeki, góry, jeziora, kamole typowe moreny podle i bezlitosne. Przez tel dowiedziałem się że dziewczyny przeniosły się do bazy na północny Inuylczek ze względu na silne zagrożenie lawinowe w kuluarze Siemionowa. A mnie szwankuje kuchnia, ale walcze z nią. Właśnie parzę wodę na kaszkę. Ogółem jest spoko, sporo przeszedłem i jak dobrze pójdzie to jutro dotrę do bazy. Dzwoniłem do Joasi ale nie odbiera i włącza się poczta. Zaczynam jeśc , kaszki są pyszne.

23.07.09 Dotarłem do bazy Tien Shan Travel. Lodowiec prowadził mnie bezbłędnie, za wyjątkiem sytuacji kiedy idąc po języczku lodowym okazało się że od środkowej moreny odcieła mnie rzeka nie za bardzo do przejścia. A jezorek skreca na południe i oddala się w lodospadowym piekle. Musiałem troche nawrócić i znaleśc most którym przeszedłem przez rzekę. Ogołem należy trzymac się prawej strony lodowca idąc w strone góry. Około trzech km za polaną Mertzbahera należy powolnie odbijać w strone środkowej moreny, droga wiedzie po takim zoltym pasie kamoli wyrażnie oddzielających sie na morenie. Potem można pocisnąć po jezyczku lodowym daleko aż do lodowca turystów proletariackich, i w miarę wczesnie tuz przy wyjściu tegoż lodowca rozpoczać trawers ku mornie środkowej, ta zaprowadzi cię juz do samego base campu. Lodowiec Inylczek kształtują lodowce płynace z południa, spływają one dość agresywnie na Inylczeka i deformuja go tym samym nie bez znaczenia. Ja jak juz pisałem zabrnołem zbyt daleko owym jęzorkiem śnieżnym i musiałem nawracać niemnoga, zroientowałem się dość wcześnie , że droga która obrałem zaprowadzi mnie w połapkę. Strawersowałem do środka i niesamowite, bo wbiłem się na jęzor który płynie z Pobiedy, pokonując wcześniej gigantyczną morene. Na języku Pobiedy walka trwała długo, aż wkoncu na nim usnołem, jak mały rycerzyk który walczy z gigantem. Rano było poszukiwanie drogi. W góre i w dół po wielkich lodowych górach. Co rusz lodowe jeziora, ściany, półapki, a od środkowej moreny dzieliła mnie ciągle rzeka. Długo trwało zanim znalazłem ów most. Jak już byłem na środku, pogrzałem do przodu i ostatnie 10 km do bazy poszło gładko. Dużo dziś myślałem o życiu i śmierci o ludziach i wogóle o świecie. Dużo o Xawerym i Maxie. Czuje że spełnie swoją misję, wydaj mi się też że życie terazniejsze determinuje oprzyszłość.> Czyli to co będzie się działo jest juz zapisane w tej chwili przez to co działo się w przeszłości, chyba jasno się wyrażam  . A w bazie mili ludzie ale śmietnik dookoła. Dobranoc

24.07.09 Długopis coraz słabiej pisze. No nie w bazie nudy więc zmyłem się dziś koło południa. Cholernie ciężki plecak z 35 kg, a żarcia przewidziałem na 10 dni. Jeśli pogoda dopisze powinno starczyć.
Idąc po lodowcu w kierunku mojej grani, natknołem się na dość kopny śnieg, dałem krok i łup, po pas w szczelinie, ten wielki plecak uratował mi skórę. Od razu się wygramolilem i o dziwo, zero emocjii. Potem zobaczyłem (jak moglem tego nie dostrzec wcześniej dziwne) , że wokół pełno takich pasów, kopnego śniegu, po prostu zbytnio się zbliżylem do lewej strony lodowca i trafiłem na może szczelin. Głebokie wystarczająco. Przykryta gnijącym śniegiem. O jak to dobrze że mam to już za sobą. Poza tym dziś piękny dzień. Piąta rocznica mojego związku z Joasią. Trzba działać kończyć co zaczęte i zaczynać nowe. To pożegnanie jakiego nie zapomnę prędko. Może Khan też poukłada pewne sprawy w mojej głowie.? Oj daj Boże.
25.07.09 Ranek. Obudziłem się naładowany dziwnymi myślami. Coś psycha daje czadu, czeba to przeczekać tak jak załamanie pogody, nie inaczej. Sny dziwne, całą no śniłem jak brnę przez gigantyczne pole lodowe, przedzieram się przez olbrzymie szczeliny, cały czas w wyraźnie odczuuwalnym we śnie napięciu i stresie. Nad ranem koszmarne męki przerwał budzik, jagby zlitował się nademną obserwując jak motam się w śpiworze i postanowił to skończyć. Noc chłodna -10, lodowiec zmarzł, mogę iść . Do przejścia zaledwie pare kilometrów, jednak w południe już pokrywa śniegu która spowiła lodowiec robi się miękka i zmienia się w kopny po uda śnieg. Rano można grzać po zmarzlinie.
26.07.09 Wczoraj jeszcze dobiłem pod ścianę którą miałem dalej cisnąć w górę. Zaszedłem ją od wschodu. Droga przez mękę, przedłużenie snu, sen zmienił się w jawe a jawa w sen. Szczelin mnoga, poprzykrywane ladnie śniegiem, należy iść ostrożnie sądujac teren, co któryś krok może się skonczyć lotem w szczelinkę. Każde zapadnięcie się w kopny śnieg powoduje strzał ciśnienia do mózgu, za każdym razem wydaje się że to szczelina. 700metrów po praktycznie płaskim 3h. No ale jakoś dało radę i jestem pod ścianą. Zobaczylem z drugiej strony coś za czym tak tęskniłem od wielu miesięcy. Wejście na pld. Wsch. Gran od wschodu. W internecie nie można znaleść żadnej foto relacji o tej grani. Nie ma zdjęć tej ściany więc notabene nie wiedziałem jak to wygląda a byłem strasznie ciekaw. Jednak to co zobaczyłem zmroziło mi extra, krew w moich żyłach. Zero śniegu, Jedynie kamole, lecące z góry kamole. Nie jest to nieosiągalne bo mimo olbrzymich wątpliwości wbiłem się na te 4800m . A potem na 5040m . Jednak drogę tę pragnę jak naszybciej wymazać z pamięci. Jeszcze droga w górę jakoś sie grzało nieubezpieczoną stromizną, na jakimś chorym widzie, sam nie pamiętam jak. W końcu zabrakło sił , ściana chyliła się do 80 stopni, częste bariery skalne wręcz pionowe i króche. Ja grzałem kuluarem wypatrzaną z dołu linią nie wiedziałem co mnie czka dalej, a według mapy w tym miejscu stok jest najłagodniejszy. W moim kuluarze gdzieniegdzie za jakimś występem skalnym leżały łaty śniegu po lawinie. Ale co to? Raz sybki kruchy kamień, raz drobinki lodu na tej kruszyźnie, a raz woda spływająca kuluarem. Nie można było przewidzieć kolejnego ruchu. Na 4800m npm w takim zsypie lawinowym, pod skalnym ustępem, wyryłem maleńką platformę pod namiot. Ten się jednak tam nie mieścił, więc jakoś tak powyginany leżałem w tym barłogu, przykóty do skały krótką lążą. Przetrwałem tak do rana. Rano zaś obudziła mnie spadająca lawina kamieni i lodu dosłownie 1,5 metra dalej. Potem okazało się , że jest to powszechne zjawisko tutaj. Pozwijałem szybko graty, wskoczyłem w raki i zacząłem łoić w górę. Szło mozolnie. Co rusz coś leciało w dół. Czółem, że robię źle idąc dalej w górę. Całym sobą byłem na nie, a tego typu przeczucia zawsze kończyły się jakąś pzygodą. Wedłóg poziomic na mapie miało się robić łagodniej, a wcale się nie robioło. Powolnie wkoło gromadziły się obłoczki. Pomyślałem – jeśli tu załamie się pogoda będę w tarapatach. Dotego po prostu zrobiło się naprawdę groźnie, stwierdziłem schodzę. Nie łatwo podjąć decyzję o wycofie. Jednak uważam, ż elepiej zrobić to wcześniej niż potem płakać. A jak się potem okazało zapłakałbym gorzko. Pocisnąłem w dół, szło się wyjątkowao mozolnie, wolniej niż wchodziło. Co rusz bardzo strome odcinki. Bardzo to było stresogenne, kiedy zrobiłem sobie przerwę , jagby ktoś mi to nakazał wiedząc co nastąpi za chwilę , jakiś Anioł stróż. Skryłem się pod taką półkę w kuluarze i niewiele zdążyłem zrobić kiedy runęło. Dokładnie moją drogą leciała w dół gigantyczna lawina głazów, z niesamowitą prędkością, gwizd świst, jeden po drugim jak pociski, widać coś tam na górze się oberawło bo zdążyło to nabrać niesamowitej prędkości. Wydaje mi się, że mam jeszcze żyć bo inaczej już byłbym martwy, a i kask na niewiele by się zdał. Potem schodzenie było czystą psychicznie katorgą. Od większego Kamola do większego i za nimi się kryłem, czekałem chwilę i atak. W końcu dotarłem na sam dół. Leżałem, piłem i odreagowywałem ten stres. A teraz już w namiocie na lodowcu. Pogoda na to wszystko się załamała kompletnie. Widoczność zero metrów i sypie i wieje, jak nie zelży to do rana mnie zasypie. Byle by szczeliny pozostały otwarte. Tak sobie też myśle, ja tu sam jak palec, a tam mój mały synek bezbronny. To przy nim powinienem teraz być, dręczą czasem takie wyrzuty. Pokazywać mu świat,. To jest trochę takie egoistyczne ten alpinizm wyprawowy. Po za tym te śmieci, są wszędzie. Alpiniści śmieciarze, ja też czasem jakiś drobiazg zostawię pod kamieniem jednak w sytuacji wyjątkowej. Jeśli mam siłę, żeby wnieść na górę pełną konserwę to starczy mi sił żeby znieść na dół puszkę. . Oj ta ludzka natura. Z drugiej strony tacy jesteśmy i cześć. Zmieniać świat niektórzy już próbowali na siłę. Ale sypie.
27.07.09 Pogoda pod psem. Sypie, sypie, sypie… Rano wykorzystałem oczko pogodowe i na speedzie przebiłem się przez lodowiec do obozu 1 na Siemionowie. Zastałem tu Czechów i jednego Rosjanina. Rozbiłem siękonfortowo i czekam lepszej pogody. Cieszę się, że spróbowałem sił na drodze Voronina, jest to dla mnie spore doświadczenie, cieszę się też , że się wycofałem, bo teraz byłbym tam w niezłej dupie. Na tę chwilę Czesi i Rosjanin w poszli na dół po lodowcu do ABC, zostałem tu się sam. Pogoda ma być kiepska do środy, czyli trzy dni. Płd. Wsch. grań Chana zrobiła się jeszcze cięższa od mokrego śniegu. Co rusz słychać schodzące z niej lawiny, spadające seraki, obrywające się nawisy. Dziś zadzwonię do Waldassa zdać relację. Travers nie wypala, będzie próba na drodze Siemionowa. Jak tylko przestanie sypać i poschodzą wszystkie lawiny kuluarem, to uderzam na przełęcz 5840m npm. Skąd tylko wiedzieć czy wszystkie lawiny już zeszły? Muszę też odpocząć, potworne zakwasy opanowały każdy mięsień mojego ciała po psychicznym zejściu z drogi Voronina. Zauważyłem jeszcze jedną rzecz. Wczoraj, kiedy z rozwalonego palucha ciekła mi krew, cuchnęła tak, jak cuchnie krew zarzynanego indyka. Stworzyłem więc jedyne wydaje mi się rozsądne wyjaśnienie. Kiedy się zabija indyka czy kurę czy świnię, zwierzęta te są tak przerażone, że ich organizmy produkują dużą ilość adrenaliny która powoduje ów specyficzny zapach krwi. Podejrzewam , że podobnie jest w moim przypadku, kiedy koło Twojej czachy leci z nienacka głaz z niesamowitą prędkością, słyszysz tylko gwizd, jeden drugi trzeci, wtedy jesteś jak zarzynany indyk czy prosie. A dziś, największy sukces tej wyprawy. Jak doszedłem do Kampu na Simionowie, spotkałem Czechów jak już wspomniałem. Pogadałem, rozbiłem obóz i ugotowałem w nagrodę za wysiłek, jeden z moich nielicznych limitowanych na specjalne okazje posiłków ( przez większość czasu jadłem kaszki dla niemowląt). Jak go ugotowałem, to okazało się, że jest tam wołowina. Ale szokooooo. Już mało nie chciałem tego zjeść i po siedemnastu czy osiemnastu latach wegetarianizmu złamać swoje słowo, postanowienie. Jednak wygrałem, cały ciepły pyszny pachnący posiłek oddałem Czechom. Duże było ich zdziwienie, podobnie jak wielkie było kilka tygodni wcześniej zdziwienie innych Czechów, kiedy to w Maida Adyr poczęstowałem psa Chana rybą w puszce.
28.07.09 Dzień lenistwa i porządków. Oraz jedzenia. Byłem na krótkim spacerze po lodowcu. Potem posprzątałem obóz. Zorganizowałem rzeczy do zabrania i ogółem jestem gotów ruszać na przełęcz. Teraz zerwał się wiatr. Mam nadzieję, że noc będzie zimna i wiatr rozwieje chmury. Poranny prysznic postawił mnie na nogi.
Ten sam dzień, późnym popołudniem. Wiatr nie rozwiał chmur, przyszły za to nowe. Śniegu nasypało sporo i sypie wielkimi płatami cały czas. Za to przyszło trzech szwajcarów i Rosjanie.
29.07.09 Dzień wielkich nudów. Załamanie trwa. Jednak w chwili obecnej prognozy są spoko. Jutro o 4.00 rano ruszam do dwójki. W obozie jest sporo osób więc będzie mały harmider. Poznałem też sympatycznego człowieka z Monachium. Jutro napiszę więcej.
01.08.09 Piękny dzień powstania warszawskiego. Spędzam go tu na 5840 m npm. I myślę sobie o dzielnych chłopakach i dziewczynach z powstania. Wczoraj nie pisałem ze względu na brak warunków. Jednak tak jak wynika z poprzedniej relacji, ruszyłem o 4.00 rano na zmarznięty lodowiec Siemionowa.
A ów sympatyczny Monachijczyk, który robił tak miłe wrażenie jeszcze poprzedniego dnia, zachowywał się tak jagdyby jego serdeczność miała jakiś podstępny cel. Generalnie opowiedziałem mu po krótce o swoich przygodach na Woroninie, o nocy na 4800, o wędrówce przez lodowiec Inylczek. Aż w pewnym Momocie on do mnie w te słowa:
- moim zdaniem nie ma sensu zatrzymywać się w obozie drugim na 5300 npm , tylko lepiej od razu grzać na 5900 npm do trójki .
Teoretycznie niewinne zdanie. Jednak trzeba wiedzieć, że on był po aklimatyzacji tzn. że był już na 5800 gdzie spędził parę nocy , poczym zszedł do ABC i odpoczywał ze trzy dni. Ja natomiast, środowiskowo byłem dobrze zaklimatyzowany bo szedłem te 80 km po lodowcu wznosząc się powoli na 4300, potem też na drodze Voronina spędziłem noc na 4800, przez chwile byłem na 5000 kołach ale mimo wszystko wysokościowo nie czułem się dobrze zaklimatyzowany. Powiedziałem mu zatem, że skoro idę zachodnim żebrem na szczyt to mam czas i nie muszę się spieszyć i podejmować ryzyka i wbijać się od razu na 5900zwłaszcza, że pogoda i tak niepewna. Wyczułem w tym jakiś podstęp. Tak czy siak powiedziałem mu, że o 4.00 ruszam bo kuluar zamarznięty zmniejsza ryzyko lawinowe. On na to, że też idzie. No dobra myśle sobie. Tego dnia na aklimatyzację ruszał też Uzbek, Rosjanie i Szwajcarzy. O 4.00 już byłem spakowany. Noc cholernie zimna, dobra. Ja po kilku dobach kibla byłem konkretnie zastany. Biję do Niemca i okazało się że ten nie ma czołówki. Oj matulu. Więc poszedł za mną. Krok w krok wisiał nade mną jak zmora. Niczego bardziej nie cierpię w górach jak mieć kogoś kogo nie znam na ogonie. Zaraz nabieram niezdrowego tempa. Więc po jakiejś godzinie marszu okazało się, że puchnę. Zachciało mi się rzygać, w ogóle organizm rozwalony konkretnie, po Voroninie i tym parodniowym okresem bezczynności, po prostu zastałem się. Zatrzymałem się co by się nieco zresetować. A, że w tym czasie zaczęło już szarzeć, Niemiaszek ominoł mnie niczym przeszkodę na drodze i polazł dalej ni bacząc na nic. Dzień wcześniej wspominał, żeby Ruskich póścić przodem to przetorują śnieg. Już wtedy pomyślałem , co za szuja, ale teraz wiedziałem to na 100%. Jemu chodzi tylko o jedno wleść na górę. Dla mnie też to było istotne jednak ważniejsze było zachowanie klasy i reprezentowanie dobrego stylu. Do końca nie mogłem uwierzyć że tak jest. Ale nic to . Popiłem, zwinąłem graty, ciągle chciało mi się rzygać, organizm bronił się przed tym szokiem, ale pogrzałem dalej. Potem okazało się, że długo potrzebuje się rozgrzać po tym czterodniowym kiblu. Potem były różne przygody i łojenie pod górę. Szybko dopędziłem Niemca, jednak nie miałem zamiaru go wyprzedzać. Po prostu szedłem. Dotarłem do kuluary Siemionowa. Niemiec gdzieś tam wysunięty nieznacznie z przodu, czasem pojawiał się Uzbek w zasięgu wzroku. W pewnym Momocie kiedy szedłem tak na ślepo. Zerknołem w bok na położone w grożnie bliskiej odległości (15m) strome wielkie ściany Czapajewa. Ośnieżone przez te kilka dni załamania pogodowego. Nagle spostrzegłem, że zrywa się mała chmurka, gdzieś na zboczu i zmienia się już po chwili, nim zdążyłem zareagować zmieniła się w gigantyczną pędzącą prosto na mnie lawinę. LAAAWWWIIINNAAAA!!!!! Wrzeszczy Niemiaszek, zaczynam biec, by uciec z zasięgu śmiercionośnej chmóry, ale to nie ma sensu, jak daleko możesz czmychnąć, w rakach, śnieg po kolana, a na plerach 30kg. Zanim się obejrzałem już mną kolebało gdzieś po zboczu. Nie mogłem złapać oddechu. Pył śnieżny zatkał zupełnie caly uklad oddechowy, a także wzrokowy i słuchowy:). Jednak jakoś tak wyszło, że przefikołkowałem i wbiłem się w śnieg plecami do uderzenia i tak jakoś poszło do końca. Kiedy już opadło w pierwszej kolejności odetkałen usta i nos, potem oczy uszy itd.. Cała akcja trwała jakiś czas, wydawało się całe wieki, Zbliżyła się bezszelestnie, już będąc blisko wyczówałem jedynie jej złwowrogi spokojny, bezlitosny szum. Stałem zagrzebany wq śniegupo pas, uwolniłem się z kijków, oddychałem nerwowo, spostrzegłem też, że Niemiec widział akcje. Nic nie mógł zrobić, był w szoku. Ogółem wyszedłem z tego cało, a co dziwne, nie poczółem fizycznie, nawet cienia emocji, praktycznie zero zdenerwowania nie wliczając nerwowego oddychania po odetkaniu kanałów, szok. Martwica emocjonalna, to chyba po doświadczeniach na Voroninie z kamolami. Ta lawina coś jednak zmieniła. Szybko dogoniłem Niemca, ten bowiem utknoł w trudniejszym technicznie terenie, na odcinku lodospadem, i totalnie brzyblokował, masakra, jeden ruch 10 minut. A poręcz wisiała i można łoić na małpie szybko. No i stało się . Siedziałem zagrzebany w śniegu na plecaku, w lini prostej nademną wspina się Niemiec, za mną spora szczelina odcinająca od sporej ściany lodowej jednago z seraków. Patrzę na Niemca a powyżej widzę mała chmórkę na zboczu, pędzi prosto na nas. Drę morde do niego żeby spojrzał w górę i się przygotował, leciała prosto na niego pyłowa lawina, sucha jak pieprz, jednak groźna zwłaszcza kiedy jesteś tam gdzie Niemiec. On jednak nie rozumie i patrzy na mnie w dół nie zdając sobie sprawy co go za chwilę czeka. W ostatniej chwili jednak zpojrzał w góre i ledwo chwycił mocno line kiedy spadł na niego lodowaty prysznic wielkiej masy suchego śniegu. Ja zrobiłem zwrot plecami do udeżenia i wbiłem się mocno rakami w śnieg, zakapturzony nie odczółem boleśnie uderzenia, jednak Niemiec przeżył wielki szok. Na szczęście nie odpadł z tej ścianki. Była mała chwilka i po ptakach. Mówię zatem , w takich miejscach, jak to odcinek pionowy, a nad głową zaśnieżona stromizna na półkach której zalegaja nawisy śniegu po wielodniowych opadach. Spadając zabierają co się da po drodze nabierając wielkiej siły, spadają z bardzo stromych zboczy Czapajewa, należy pokonywać szybko. Niemiec się otrząsnoł i poszedł dalej . Zwolnił line więc szybko załoiłem ten kawałek coby się rozgrzać, dostałem tempa. Za moment siedziałem Niemcowi na karku. Opadł on zupełnie z sił co mnie zdziwiło. Ja natomiast poczółem niezłego powera. Do końca trudności zostało 20m przewyższenia, a tam serak na którym można się zrestować. Niemiec robił 2 minutową przerwę po każdym ruchu, nie pozostało mi zatem nic innego jak go wyprzedzić. Żeby spokojnie wyłoży się na bezpiecznym seraczku. Dwieście metrów wyżej był obóz drugi, w który,m ja postanowiłem spędzić noc. Chwile później byłem już w obozie drugim. Po jakimś czasie docierarło do obozu jeszcze kilka osób. Niemiec po dotarciu do dwójki został przez kogoś zapytany czy zostaje odpowiada nie, my i tu wskazując na mnie, idziemy dalej do trójki. Normalniue zbaraniałem, chłopak troche przesadził. Bo ja nic na ten temat nie wiedziałem. Olałem zatem jego pomysł i zaczołem sobie kopać platformę pod namiot, a ten gdy to zobaczył wpadł w panikę. Problem polegał na tym, że jego namiot stał rozbity na 5800, na 5300 nie miał on bazy nie miał namiotu, troche liczył na to że przetoruje za niego do trójki, mając gdzieś tak naprawdę to że dla mnie bez aklimatyzacji wbicie się na 5800 z 4300 wiąże się z możliwościa zekkiej zwałki. Każdy o tym wie. Obraził się że mimo jego przekonań nie zdecydowałem się isć wyżej. W końcu poszedł sam, tam już nie wiem co się działo, teren jednak bardzo łatwy jedynie nieprzetorowany śnieg. Ja spędziłem nocke na 5300 i odczółem fizycznie bardzo mocno, próbę Voronina, słabe żarcie, trzy doby kibla, oraz tysiąc metrów przewyższenia w ciągu 6ściu godzin . Wsparłem się aspiryną i poszedłem spać. Rano było ok. Ogarnąłem swoje graty, zjadłem, wypiłem i pogrzałem dalej na 5800. Szedłem bardzo powoli, zdobywałem wysokośc w żłówim tempie, coby się nie sforsować powoli metr po metrze lapać wysokość. Przedemną spory wysiłek atak z przełęczy na szczyt, 1200 metrów przewyższenia. Musiałem na to oszczędzać siły. W końcu szczęsliwy dotarłem na 5800. Rozbiłem obóz pod psychicznym serakiem i odpoczywałem.
















CDN......................